ดิฉันจัดทำ "บันทึกหน้าสุดท้าย" ขึ้นเพื่อจะบอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้น ให้ท่าน ๆ ได้รับทราบ อาจจะเป็นเรื่องเก่านำมาเล่าใหม่ แต่ทุกครั้งที่เล่าก็จะรู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังอยู่ใน เหตุการณ์นั้น ๆ อีกครั้ง รู้สึกได้ถึงความร้อนระอุของแสงแดด ลมเย็น ละอองฝน เสียงลมพัดผ่านใบไม้ เสียงร้องของช้างที่เจ็บปวดทุกข์ทรมาน กระแสน้ำเย็นยามดึกที่ต้องเดินฝ่ากลางแม่น้ำไปรักษาช้างเหล่านั้น ภาพช้างที่บาดเจ็บสาหัส แววตาที่จ้องมองมา น้ำตาที่รินไหล ภาพช้างที่มีความสุขอาจมีน้อย
แต่อย่างไรก็ตาม ดิฉันเพียงต้องการถ่ายทอดความรู้สึกของตนเองผ่าน ตัวหนังสือ และบางครั้งก็ผ่านม่านน้ำตา.......มาสู่บันทึกหน้านี้ ค่ะ..... "บันทึกหน้าสุดท้าย"
โซไรดา ซาลวาลา
บนถนนมิตรภาพ เส้นทางสู่แดนอีสาน เมื่อ 40 ปีเศษ ล่วงมาแล้ว ดิฉันเดินทางพร้อมกับพี่น้องและคุณ พ่อ เพื่อเดินทางไปยังจังหวัดอุดรธานี เราแวะชมสถานที่สำคัญหลายแห่งบ นเส้นทาง แล้วความสะเทือนใจก็บังเกิดบนเส้นทางมิตรภาพนั้นขึ้น จนได้ สำหรับเด็กวัย 8 ขวบ อย่างดิฉันในขณะนั้น ภาพลุงช้างตัวใหญ่ มีงา นอนอยู่ข้างถนน…
ทุกครั้งที่มองไป สายตาของ "ฮันนี่" จะจับจ้องมองดิฉันอยู่เสมอ และบางครั้ง "ฮันนี่" จะพยายามขยับตัวมาหาจนดิฉันต้องคอยบอกว่า "แม่ไม่ได้ไปไหนจ้ะ ลูก! แม่อยู่ตรงนี้" บางทีดิฉันเดินไปซื้ออาหารหรือเดินไปโทรศัพท์ ก็ต้องเอากระเป๋าถือวางเอาไว้ให้เห็น ช้างน้อยก็จะรู้ว่าดิฉันไม่ได้ไป ไหนไกล และทุกครั้งที่ดิฉันปลอบหรือพูดคุยกับ "ฮันนี่" ดวงตาของแกจะจับจ้องอยู่ที่หน้าดิฉันและมีน้ำตารื้นอยู่เสมอ บางครั้งก็ไหลเป็นทางเหมือนจะบอกว่า "หนูเจ็บ"…
วันหนึ่งเมื่อสามปีก่อนขณะที่ดิฉันยืนอยู่บนห้องแลป ซึ่งอยู่บนเนินถัดจากหน่วยรักษาที่ 2 ไป กำลังจัดเอกสารและรอเจ้าหน้าที่มาช่วยเลื่อนโต๊ะ มองลงไปที่หน่วยรักษาฯ ก็เห็นช้างน้อยโม่ชะ ตอนนั้นอายุเพียงขวบเศษกำลังเล่นน้ำ จากสายยางที่เจ้าหน้าที่ฉีดใส่ตัว โม่ชะโตเร็ว ตอนมาถึงอายุเพียง 7 เดือนสามารถยืนทั้งตัวในอ่างแช่เท้าสำหรับช้างใหญ่ได้ และจะมายืนรอหมอเก๋มาทำแผลให้ในอ่างซีเมนต์นี้ก่อนหมอเดินมาถึง ทุกเช้า โม่ชะชอบเล่นน้ำ เหมือนช้างทั่วไป มักลงไปนอนเหมือนเด็ก ๆ…
เสียงเพรียกจากพงไพร นกร้องขับขานสำเนียงไพเราะ ชีวิตทุกชีวิตพึ่งพากันและกัน เสียงช้างน้อย "อุ้มผาง" ร่ำร้องยามค่ำคืน เสียงคร่ำครวญนั้นบอกอะไรเราบ้างหนอ..."ช้าง" เป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่โต เมื่อทุกข์ยาก จึงเป็นเรื่องลำบากต่อการแก้ไข โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทุกคนคิดว่าไม่ ใช่ภารกิจของตน "เพื่อนช้าง" จึงเกิดขึ้นท่ามกลางสังคมที่สับสน มหันตรายที่รุมเร้า "ช้าง" นั้นยากต่อการขจัดปัดเป่าอย่างไรก็ตาม "เพื่อนช้าง" กำลังต่อสู้ด้วยวิถีทางที่เหมาะสม…
สายหมอกยังคงอ้อยอิ่งอยู่บนยอดดอย เขาสูงเบื้องหน้าดูน่ากลัวยาม แสงตะวันเริ่มคล้อย เราเดินทางมาแล้วกว่าห้าชั่วโมงแวะรับนายสายัณห์ ลูกชายเจ้าของช้างซึ่งออกมารอเราอยู่ที่อำเภอ แม่สะเรียงมาสองวันแล้ว เหตุเพราะเรามุ่งหน้าไปจังหวัดแพร่เพื่อ รักษาช้างป่วยที่มีอาการหนักที่นั่นก่อน จึงย้อนกลับมาลำปางเพื่อจัดยา เพิ่ม แวะเข้าเชียงใหม่เพื่อซื้อยาเพิ่มเติมงานในโครงการสัตวแพทย์สัญจรเป็นโครงการที่ทำควบคู่ไปกับโครงการ โรงพยาบาลช้างของมูลนิธิฯ โดยการออกพื้นที่เพื่อตรวจเยี่ยมช้างใน หมู่บ้าน ไม่ว่าจะใกล้หรือห่างไกลเพียงใด หากเราสามารถไปได้ มูลนิธิฯจะไม่รีรอ แต่ในบางครั้งที่โรงพยาบาลช้างฯ มีช้างป่วยมาก สัตวแพทย์ไม่สามารถเดินทางไปได้ครบทุกที…
ชื่อเรื่องอาจจะแปลกอยู่สักหน่อย เล่าเรื่องเศร้ามาหลายเรื่อง มาเล่าเรื่องสนุก ๆ ให้อ่านกันบ้าง เวลาจะไปหาช้าง ไปเยี่ยม หรือแวะคุยกันนิดหน่อยกับช้าง ไม่ว่าจะตัวเล็ก ตัวใหญ่ การแต่งตัวของเราก็สำคัญมากจริง ๆ อย่างน้อยก็ดิฉันคนหนึ่งล่ะค่ะที่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษทำไมน่ะหรือคะ.....ก็ดิฉันใช้ไม้เท้า ที่ช้างพลอยจะนึกว่าเป็นท่อนอ้อยอยู่เรื่อย ตอนช้างน้อย "ฮันนี่" ป่วย กิจวัตรประจำวันของดิฉันคือการไปหา…
